فایل اینونتوری (inventory) و دستورات Ad Hoc

بخشی از دوره Ansible

حالا می‌دانید که Ansible از راه SSH به ماشین‌ها وصل می‌شود و به‌جای شرح مرحله‌به‌مرحله، وضعیت مطلوب را توصیف می‌کند. اما پیش از آنکه Ansible بتواند با چیزی حرف بزند، به یک دفترچه آدرس نیاز دارد: فهرستی از ماشین‌هایی که می‌خواهید مدیریتشان کند، و راهی برای گروه‌بندی آن‌ها تا بشود گفت «همه‌ی وب‌سرورها» و نام تک‌تکشان را نبرد.

وقتی اینونتوری ساخته شد، لازم نیست یک‌راست سراغ نوشتن یک پلی‌بوک کامل بروید تا از Ansible چیزی گیرتان بیاید. می‌توانید یک دستور تکی را روی همه‌ی میزبان‌های اینونتوری، یا فقط روی یک گروه از آن‌ها، اجرا کنید و نتیجه را همان لحظه ببینید. به این دستورهای یک‌باره دستور موردی (ad hoc command) می‌گویند، و بیشتر آدم‌ها ساعت اول کارشان با Ansible را با همین‌ها می‌گذرانند: سرک کشیدن به ماشین‌ها، بررسی این و آن، و رفع سریع چند...