برنچ‌ها (branch) و مرج (merge)

بخشی از دوره گیت

تا اینجا هر کامیتی که ساخته‌اید روی یک خط واحد از تاریخچه به نام main نشسته است. کار واقعی به‌ندرت این‌قدر ساده می‌ماند. گاهی می‌خواهید ایده‌ای را امتحان کنید بی‌آنکه نسخه سالم را به خطر بیندازید، گاهی هم دو نفر باید هم‌زمان روی دو قابلیت جدا کار کنند بی‌آنکه مزاحم هم شوند. پاسخ Git به این نیاز شاخه (branch) است: برچسبی سبک و جابه‌جاشونده که به یک کامیت اشاره می‌کند.

ردیفی از کامیت‌ها را مثل مهره‌های یک نخ تصور کنید: main صرفاً برچسبی است که روی آخرین مهره چسبانده‌اند. وقتی شاخه تازه‌ای می‌سازید، نخ را دوتا نمی‌کنید، فقط برچسب دومی کنار اولی می‌چسبانید که فعلاً هر دو به یک مهره اشاره می‌کنند. بعد که روی یکی از آن‌ها مهره اضافه می‌کنید، تنها برچسبی جلو می‌رود که «رویش ایستاده‌اید» و آن یکی همان‌جا سر جایش می‌ماند. ...